 ประวัติ
ถิ่นกำเนิด
หลวงพ่อชื่น สุจิตโต หรือพระครูพิพิธวรญาณเป็นชาวมาบข่าโดยกำเนิดเกิดที่บ้านห้วงตาถึงหมู่ ๔ ต.มาบข่า อ.บ้านค่าย จ.ระยอง และได้ย้ายไปอยู่บ้านหนองผักหนาม(บริเวณท้องที่เดียวกัน) ลพ.เกิดวันศุกร์ ขึ้น ๔ค่ำเดือน ๘ซึ่งตรงกับวันที่ ๖ ก.ค. ๒๔๓๖ ปีมะเมีย บิดาชื่อ เหน่ง บุญทีวะ มารดาชื่อ จ้อย มีพี่น้องด้วยกัน ๗ คน ดังนี้
๑.ลพ.ชื่น บุญทีวะ (คนโต)
๒.นางแวว
๓.นางเป้า
๔.นางปุ้ย
๕ นายบุญมาก
๖.นางเชย
๗.เป็นผู้ชายคลอดมาได้ ๕วันแล้วเสียชีวิต
อาชีพ
บิดา,มารดา ของลพ.มีอาชีพทำไร่ทำนาและเก็บของป่าขายมีงานอดิเรกคือการจักสานเล็กๆน้อยๆในเยาว์วัย
ลพ.ท่านมีความจำเป็นเลิศกว่าเด็กในวัยเดียวกันและชอบฟังเทศน์มหาชาติมาก โดยเฉพาะพระเวชสันดรชาดกและจะจดจำนำมาร้องเล่นตามประสาเด็กแถมเสียงดีเสีย ด้วย(คงจะเหมือนมาดาเพราะมาดาลพ.ตอนบวชเป็นพระก็เทศน์เก่งมาก)
การศึกษา
ลพ. ในสมัยเด็กๆนั้นท่านได้ศึกษาหาความรู้จากวัดเหมือนกับบุคคลทั่วๆไปในสมัย นั้นแต่ลพ.จะตั้งใจเรียนกว่าคนอื่นวิ่งเล่นกันแต่ลพ.กับไปเรียนเพิ่มเติมกับ ลพ.จาด(วัดบ้านสวนชลบุรี)ซึ่งมาจำวัดอยู่ที่วัดมาบข่าพักหนึ่งจนลพ.ชื่นท่าน อ่านออกเขียนได้คล่องแคล่วมาก
รับใช้ราชการทหาร
เมื่อ ลพ.อายุได้๑๙ปีก็ถูกคัดเลือกไปเป็นทหารเรือสองปี(สมัยนั้นคัดเลือกทหารตอน อายุ๑๙ปี)ช่วงที่เป็นทหารอยู่นั้นพอมีเวลาว่างลพ.จะท่องหนังสือสวดมนต์จนจำ ได้หมดไม่ว่าจะเป็นเจ็ดตำนาน,สิบสองตำนาน,ธรรมจักรกัปวัตนะสูตรและสมัยสูตร เพราะลพ.ตั้งใจว่าถ้าปลดประจำการออกมาเมื่อใดจะขอบิดา,มารดาบวชทันที
อุปสมบท
พอ ปลดประจำการจากทหารกลับมาบ้านเพียง ๓วันก็บอกกับบิดา,มารดาว่าจะบวช บิดา,มารดาก็ปลื้มปิติเป็นอย่างยิ่งจึงได้จัดเตรียมอุปกรณ์เครื่องอัฐบริขาร จนครบแล้วได้นิมนต์พระอุปัชฌาย์,พระคู่สวด ลพ.ท่านจึงได้บวชตามที่ตั้งใจลพ.ท่านบวชเมื่อวันที่ ๑๐กรกฎาคม๒๕๔๘ ณ.วัดทับมา ระยอง โดยมีลพ.ขาว เจ้าอาวาสวัดทับมาในสมัยนั้นเป็นพระอุปัชฌาย์,ลพ.ทองอยู่ (เจ้าอาวาสวัดมาบข่า) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และลพ.จี๊ด เจ้าอาวาสวัดเขาโบสถ์(เขาซากแขก)เป็นพระอนุสาวนาจารและมีลพ.หินวัดหนองสนม เป็นพระอาจารย์บอกอนุศาสน์พร้อมกับได้รับฉายาว่า สุจิตโต และอยู่รับใช้ลพ.ทองอยู่มาโดยตลอด มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ไปจำวัดที่วัดเขาโบสถ์ ๒ เดือนเพื่อเรียนภาษาขอมกับลพ.จี๊ดจนอ่านออกเขียนได้และลพ.ได้เริ่มศึกษาพระ ปริยัติธรรมครั้งแรกที่วัดป่าประดู่ ระยองโดยมี ลพ.แอ่วเป็นครูสอนความคิดเห็นส่วนตัวของหลวงพ่อ
เรื่องสมศักดิ์หรือตำแหน่งหน้าที่หลวงพ่อไม่เคยใฝ่ฝันดิ้นรนขวยขวายเพราะ ท่านถ่อมตนอยู่เสมอว่าหนังสือท่านไม่ค่อยเก่งแต่หลวงพ่อก็ยอมรับและปฏิบัติ หน้าที่ด้วยดีตลอดมา ตำแหน่งที่ได้รับมีดังนี้
1.พระกรรมวาจาจารย์ เมื่อวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๔๘๖
2.พระกรรมการตรวจธรรมสนามหลวง เมื่อวันที่ ๑๕ ธันวาคม ๒๔๘๖
3.พระครูประทวนสมณะศักดิ์ เมื่อวันที่ ๒๓ มกราคม ๒๔๙๓
4.เจ้าคณะตำบลหนองละลอก เมื่อวันที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๔๙๕
5.เป็นพระครูสัญญาบัตร เจ้าคณะตำบลชั้นตรี พระครูพิพิธวรญาณ เมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๐๐
6.เป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อวันที่ ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๐๑
อุปนิสัยของหลวงพ่อ
หลวง พ่อมีนิสัยอ่อนโอน พูดจาเรียบร้อย นุ่มนวล เสียงทุ้มลึกกังวานแจ่มใสแต่แฝงไว้ด้วยความมีอำนาจในตัวเอง แม้แต่นั่งคุยกับญาติโยมก็จะนั่งพับเพียบไม่ค่อยเปลี่ยนอิริยาบถคือนั่งท่า ไหนก็ท่านั้นจนเสร็จกิจกรรมนั้นๆ ลพ.เป็นพระที่สุขุม มีสติ ปัญญาความคิดปฏิภาณเฉียบแหลมว่องไว สามารถแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าได้ทันที แม้จะเป็นพระที่หัวโบราณแต่ก็ทันสมัยอยู่เสมอ ลพ.เป็นผู้มีความเมตตาธรรมสูงไม่เลือกชนชั้นว่าผู้ดีหรือยากจน และพบหลวงพ่อได้ทุกโอกาส
ด้านไสยเวทย์
หลวง พ่อได้ศึกษาทางไสยเวทย์หลายด้านด้วยกันเช่นหมอแผนโบราณ,หมอกระดูก (แต่ก่อนแพทย์สมัยใหม่ยังไม่เจริญเท่าที่ควร)ใครเจ็บป่วยก็จะมาตามหลวงพ่อไป รักษาไม่ว่าจะดึกแค่ไหนหลวงพ่อไม่เคยปฏิเสธ หลวงพ่อจะรักษาให้ทุกรายจนเป็นที่นับถือเลื่อมใสของชาวบ้านทำแม้แต่น้ำมนต์ ไล่ภูตผี
ชีวิตบั้นปลายของหลวงพ่อ
เมื่อ วันที่๒๘ ธันวาคม ๒๕๒๑ ลพ.มีกิจนิมนต์สองที่คือช่วงเพลที่โรงงานโม่แป้งมันและช่วงเย็นที่สวนศรี เมือง ที่โรงโม่แป้งมัน(มาบข่า)ก็ทำพิธีเจริญพระพุทธมนต์ ฉันภัตตาหารให้พรเรียบร้อย ก่อนที่ลพ.จะประพรมน้ำพระพุทธมนต์ลพ.สั่งให้เดินเครื่องโม่แป้ง แล้วเริ่มประพรมน้ำพระพุทธมนต์จวนจะเสร็จแล้วเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงก็เกิด ขึ้นเมื่อสายพานเย่อเอาจีวรของลพ.ติดเข้าไปกับสายพาน(สายพานสามเส้นประมาณ๘ นิ้ว)ทำให้ตัวหลวงพ่อติดกับสายพาน หลวงพ่อก็จึงดึงจีวรกลับแต่สู้แรงเครื่องไม่ได้หลวงพ่อจึงท่องคาถาแคล้วคลาด ว่า “ยัมมะโข ภะคะวันตัง สะระณังคะตาติ อุทธังอัทโธ นะโมพุทธายะ พุทธังปัดคลาดแคล้ว ธังมังปัดคลาดแคล้ว สังฆังปัดคลาดแคล้วพระเจ้าเกิดแล้ว อิติปิโส ภะคะวาติ”
เมื่อว่าจบเครื่องยนต์ก็ดับพอดี ปรากฏว่าสายพานขาด ๑ เส้นหลุดหัวต่ออีกสองเส้น ชาวบ้านจึงช่วยกันนำส่งโรงพยาบาลระยอง หลวงพ่อได้สลบไปชั่วครู่พอฟื้นมาก็พบกับหมอและพยาบาลหญิงหลวงพ่อจึงขอ เปลี่ยนโรงพยาบาลไปที่โรงพยาบาลสัตหีบ(อาภากรเกียรติวงศ์)รักษาอยู่หลาย เดือนจึงหายแต่ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็รับนิมนต์ตลอด(หลวงพ่อ ท่านเป็นพระที่เกรงใจ)โดยขัดศรัทธาไม่ได้
พ.ศ. ๒๕๒๓ อาการของหลวงพ่อก็ยังทรงๆอยู่เช่นเดิมและมีโรคปวดท้องเพิ่มขึ้นมาอีกฉันยา หม้อแล้วก็ไม่ทุเลากลับมีอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ เดือนมีนาคมหลวงพ่อจึงต้องเข้าโรงพยาบาล(อาภากรเกียรติวงศ์)อีกครั้งหนึ่ง และเป็นการเข้าโรงพยาบาลครั้งสุดท้ายของหลวงพ่อ มาอยู่ได้๑๐วันแพทย์ก็ยังหาสาเหตุของโรคไม่พบแพทย์จึงต้องนำอุจจาระไปตรวจ จึงพบว่ามีเลือดปนมากับอุจจาระ แพทย์จึงเอาสายยางดูดเอาน้ำในกระเพาะอาหารออกมาตรวจอีกครั้งและพบเลือดสดๆ ปะปนมากับน้ำนั้นด้วย แพทย์จึงสันนิษฐานว่าหลวงพ่อเป็นแผลในกระเพาะอาหารและจะทำการผ่าตัดหลวงพ่อ ยังไม่ยอมให้ผ่าตัดแต่จะกลับวัด ทางโรงพยาบาลไม่ยอมให้กลับจนเมื่อร่างการหลวงพ่อไม่ไหวหนังเข้าหลวงพ่อจึง ยอมให้ผ่าตัด เมื่อวันที่ ๒๘ มีนาคม ๒๕๒๓ เวลา๐๙.๐๐น.จึงนำหลวงพ่อเข้าห้องผ่าตัดผลปรากฏว่าหลวงพ่อเป็นแผลในกระเพาะ อาหารและลำไส้ทะลุแผลที่ทะลุนั้นอยู่ตรงถุงน้ำดีและตับอ่อนพอดีไม่สามารถจะ ตัดต่อลำไส้ได้จึงได้อุดช่องเดิมแล้วลัดตรงข้ามแผลไปออกลำไส้
พอหลวงพ่อฟื้นขึ้นมาอาการก็ยังไม่ดีขึ้นแม้แพทย์พยายามช่วยเหลืออาการก็ ยังไม่ดีขึ้นจึงต้องนำเข้าห้องไอ.ซี. ยู. อีกครั้งหนึ่ง และหลวงพ่อก็จากไปด้วยสงบเมื่อวันที่ ๔ เมษายน ๒๕๒๓ เวลา๐๖.๐๐น.
ขอขอบคุณ หนังสืออนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ หลวงพ่อ
|
