สมัยนั้น ปริพพาชกผู้หนึ่ง ชื่อว่า สุภัททะ ชาวเมืองกุสินารา ได้ยินข่าวว่า พระสมณะโคดม จักปรินิพพาน ในที่สุดแห่งราตรีนี้แล้ว จึงคิดว่า
“ความสังสัยของเรามีอยู่ ควรจะรีบออกไปเฝ้า ทูลถามให้พระองค์ตรัส บอกบรรเทาความในใจของเรานั้นเสีย”
แล้วสุภัททปริพพาชก ก็ออกจากเมืองกุสินารา เข้าไปพบพระอานนท์ ยังอุทยานสาลวัน เพื่อขอโอกาสได้เข้าเฝ้า
พระอานนท์เถระเจ้า ได้ทัดทานว่า
“อย่าเลย สุภัททะ ท่านอย่าเบียดเบียนพระตถาคตเจ้าเลย ขณะนี้พระตถาคตเจ้า ก็ทรงลำบากพระกายหนักอยู่แล้ว”
แม้สุภัททปริพพาชก จะได้วิงวอนแล้ว ๆ เล่า ๆ อยู่ถึง 2 ครั้ง 3 ครั้ง พระอานนท์เถระเจ้า ก็ไม่ยอมให้เข้าเฝ้า
ขณะนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงได้สดับเสียงพระอานนท์ และสุภัททปริพพาชก เจรจากันอยู่ จึงตรัสเรียกพระอานนท์ว่า
“อานนท์ อย่าห้ามสุภัททะเลย ให้สุภัททะได้เห็นตถาคตเถิด แม้สุภัททะจะถามปัญหาอันใด กับตถาคต ก็จักไม่เบียดเบียนตถาคตให้ลำบาก สุภัททะจักตรัสรู้ทั่วถึงธรรม ในปัญหาทั้งปวง ที่ตถาคตได้พยากรณ์แล้ว”
พระอานนท์จึงบอกปริพพาชกว่า
“สุภัททะ บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงพระกรุณาประทานโอกาส ให้แก่ท่านแล้ว ท่านจงเข้าไปเฝ้าเถิด”
|
